Dokumentacja techniczna opakowania według załącznika VII PPWR

Kto ją robi

Dokumentację techniczną przygotowuje wytwórca, czyli zwykle marka, pod którą produkt trafia na rynek (art. 15 ust. 2). Robi to sam, bez zewnętrznej jednostki certyfikującej. Na własną odpowiedzialność oświadcza, że opakowanie spełnia wymogi.

Tego obowiązku nie da się przenieść na pełnomocnika (art. 17 ust. 2). Można natomiast zlecić przygotowanie dokumentów firmie z zewnątrz. Podpis i odpowiedzialność zostają przy wytwórcy.

Co musi zawierać

Załącznik VII pkt 2 wymienia sześć elementów. Do tego dochodzi analiza i ocena ryzyka niezgodności.

• Ogólny opis opakowania i jego przeznaczenie.
• Projekt, rysunki techniczne i materiały, z których zrobione są części.
• Opisy potrzebne do zrozumienia rysunków i działania opakowania.
• Lista zastosowanych norm. Jeśli ich nie zastosowano, opis przyjętych rozwiązań.
• Opis ocen z art. 6, 10 i 11, czyli recyklingu, minimalizacji i wielokrotnego użytku.
• Wyniki badań.

Przykład z butelką suplementu

Typowe opakowanie to butelka PET, nakrętka z uszczelką, etykieta i kartonik. Każda część ma innego dostawcę.

W opisie podajecie rodzaj opakowania, jego przeznaczenie i listę produktów, które go używają. Przy materiałach zbieracie kartę techniczną każdej części z materiałem i masą.

Przy badaniach potrzebne są wyniki na metale ciężkie i PFAS dla każdej części. Opakowanie suplementu ma kontakt z żywnością, więc dochodzą dokumenty wymagane dla takich materiałów (art. 16 ust. 2).

Kryteria recyklingu i minimalizacji zaczną obowiązywać najwcześniej w 2030 roku. Dziś opisujecie więc stan obecny. Ocena wielokrotnego użytku dotyczy tylko opakowań, które mają być używane wiele razy.

Analiza ryzyka niezgodności

Tego elementu brakuje najczęściej, bo nie przyśle go żaden dostawca. Przepis nie mówi, jak ma wyglądać. Chodzi o to, żeby wiedzieć, co może pójść nie tak i jak temu zapobiegacie.

Dla każdej części sprawdzacie, czy macie dowód i czy jest wiarygodny. Ryzykiem jest na przykład badanie PFAS zrobione na innym kolorze. Albo deklaracja, która wygaśnie za pół roku. Albo dostawca, który może zmienić surowiec bez uprzedzenia.

Przy każdym ryzyku zapisujecie, co z nim robicie. Może to być prośba o badanie, termin odnowienia albo zapis w umowie.

Deklaracja zgodności UE

Gdy dokumentacja potwierdzi zgodność, wytwórca podpisuje deklarację zgodności UE (art. 39). Robi to osobno dla każdego rodzaju opakowania, według wzoru z załącznika VIII.

• Numer deklaracji i dokładne oznaczenie opakowania.
• Nazwa i adres wytwórcy.
• Zdanie, że deklarację wydaje się na wyłączną odpowiedzialność wytwórcy.
• Opis opakowania, który pozwala je rozpoznać.
• Przepisy, z którymi opakowanie jest zgodne.
• Zastosowane normy.
• Miejsce, data, imię, nazwisko, stanowisko i podpis.

Jak długo przechowywać

Dokumentację i deklarację trzymacie 5 lat od wprowadzenia opakowania na rynek. Przy opakowaniach wielokrotnego użytku 10 lat (art. 15 ust. 3).

Na prośbę urzędu wysyłacie dokumenty w formie elektronicznej w ciągu 10 dni (art. 15 ust. 10). Deklaracja musi być w języku kraju, w którym sprzedajecie (art. 39 ust. 2). Przy sprzedaży za granicę potrzebujecie więc tłumaczeń.

Kiedy aktualizować

Deklarację trzeba stale aktualizować (art. 39 ust. 2). Gdy zmienia się opakowanie, trzeba sprawdzić je jeszcze raz (art. 15 ust. 4).

Ponownego sprawdzenia wymaga nowy dostawca, inny materiał, kolor, gramatura czy kształt. Także nowa etykieta albo wygasła deklaracja dostawcy. Bez listy części łatwo taką zmianę przeoczyć.

Czego najczęściej brakuje

Tak wyglądają najczęstsze braki w dokumentacji, którą firmy robią same.

• Nie ma analizy ryzyka.
• Są dokumenty tylko dla butelki, a nie dla wszystkich części.
• Nie wiadomo, których produktów dotyczy deklaracja.
• Dokumentacja i deklaracja są połączone w jeden dokument, a to dwa osobne dokumenty.
• Nikt nie pilnuje zmian u dostawców.